هنر هفتم

خب از تراژدی زندگی که بگذریم؛ حالا که وقت بیشتری دارم به نظرم اومد بهتره بعد از مدتهای مدید یکی از پستهایی که به خودم قول داده بودم بابت آرشیو فیلمهایی که دیدم رو بنویسم. چه جمله ای شد! بزرگترین ذوق مرگی اخیرم برمیگرده به وقتی فیلمی  رو بدون پیش زمینه  و تقریبا در اوایلش دیدم و بعد دو سکانس تونستم کارگردانش رو حدس بزنم.  حالا وقتی توضیح بدم میبینید چندان سخت هم نبود اما خب روح من شاد شد. فیلمهایی از این کارگردان که دیدم و دوست داشتم :Annie  Hall که فکر میکنم قبلا هم از ارادتم بهش گفته بودم خصوصا بخاطر بازی دایان کیتون عزیزم. Take the money and Run، Manhattan ، Broadway Danny Rose، NewYork Stories ، You Will Meet A tall Dark Stranger ، Midnight in Paris ، Blue Jasmine ، Play It Again,Sam ، To Rome with Love ، Cafe Society و دو فیلمی که کمتر دوستشون داشتم : Vickey Cristina Barcelona و A Rainy Day in NewYork از وودی آلن. تعدادی از فیلمها رو هم مجموعه ای دیدم مثلا سری بتمن از تیم برتون عزیزم : Batman (1989) ، Batman Returns (1992) و بعدی Batman and Robin که با اینکه جرج کلونی محبوب دلها بازی میکرد اما چنگی به دل نمیزد البته تیم برتون هم کارگردانش نبود. اسم تیم برتون رو بردم خواستم فیلمهایی که ازش دیدم رو بگم که با یک نگاه به لیست متوجه شدم اگر فیلمهایی که ندیدم رو بگم راحتتره. واقعا کسی هست شاهکارهای استاد رو ندیده باشه؟! در ادامه سری کامل هری پاتر و اسپایدرمن رو هم مجددا دیدم سری فیلمهای جیمز باند رو هم شروع کردم اما با توجه به زیاد بودنشون مطمئن نیستم در آخر هم کامل دیدم یا نه. خیلی برام جالبه دهه ها با بازیگرهای مختلف یک نقش این قدر جاودانه باشه و باز هم به نظرم قدیمی هاش جذاب تر بودند خصوصا دهه 60 70 میلادی. از فیلمهای تکچین و جذابی که  به یادم میاد: Onibaba(1964) و A Nightmare on Elm Street(1984) و Rosemary`s Baby(1968) که بنظرم توی ژانر وحشت واقعا حرفی برای گفتن داشتند خصوصا اینکه زندگی شخصی رومن پولانسکی خیلی نزدیک به فیلمی که ساخته بود شد و عجیبه. زیر درختان زیتون( 1373) رو از استاد کیارستمی دیدم و به به. بنظرم بهترین فیلم سری کوکر بود حتی از خانه ی دوست کجاست(1365)  هم برام جذابتر بود. مردی بدون سایه(1397) رو هم دیدم اما حتی با وجود بازیگرهای مورد علاقه ام باز هم فیلم این کارگردان برای چندمین بار به دلم ننشست. از مرد دلها جیمز استوارت عزیزم هم چند فیلم جدید دیدم که بهترینهاش Rope(1948) ، Anatomy of a Mueder(1959) ، The Man Who Shot Liberty Valance(1962) و Mr. Smith Goes to Washington(1939) بودند.

پایان

فصل جدید در میانه تابستان

اول نمیدونستم که دلم میخواد درباره این موضوع پستی بنویسم یا نه اما با گذشت زمان و سردتر شدن ماجرا حس کردم بازگشت همه به سوی وبلاگ است و من هم از این قائده مستثنا نیستم. این سطور توسط من و از خونه داره تایپ میشه، بله در ساعت کاری اما در خونه. حدستون هم کاملا درسته. نه مرخصی اومدم نه تعطیلاته. اگر از خوانندگان دزیره جانم باشید و من بخوام بنویسم براتون توضیح مکررات میشه. خبر: در این وضع بیکاری و سخت پیدا شدن کار اینجانب رختم رو از ورطه ی منجلاب گونه شغلیم بیرون کشیدم و تمام اون به اصطلاح امتیازهای مثبت رو انداختم سطل زباله فقط و فقط برای اینکه اعصاب و روانم دیگه کشش و تاب و توان حتی بودن با یکسری انسان به ظاهر بالغِ بچه سال رو نداشت. اگر بخوام گوشه ای از غرغرهام رو بنویسم شما فکر کنید که من مدتهاست با عربده کشی و داد و فریاد موجود دوپا و بی ادبی در محل کار مشکل داشتم و این مشکل چنان گسترده شده بود که به خانواده کشیده بود. البته بگم که کردارش با تمام جنبندگان اعم از همکار و مشتری و حتی مدیر همین بود. تنها خواسته م از مدیر نامحترم این بود که جلوی تکرار این موضوع رو بگیره و بنظرتون چه رویکردی داشت؟ نه درست حدس نزدید. از من خواست با سکوت و دوستیم اون موجود رو شرمنده کنم :))))) و فکر میکنید من چه کردم؟ باز هم فکر کنم درست حدس نزدید. کاری که مدیر خواست رو انجام دادم! و حالا بعد از چند سال کشمکش و هربار کوتاه اومدن موضوعی پیش اومد که واقعا تکانم داد. در پی چشم و ابرو اومدن مدیر نامحترم و سرسنگین بودنش _چون این طفل نوپا قدرت تکلم نداشت_ قدم پیش گذاشتم و پرسیدم داستان چیه و ایشون داستان رو به تفصیل برام توضیح داد به همراه فریاد! بله من دوسال تمام از فریاد دیگری پیش ایشون گلایه کردم و نه تنها توان حل مسئله رو نداشت که خودش هم همون رفتار رو داشت. شاید کنجکاو باشید که متن فریاد چه بود:  "از دست همه ی شما پرسنل شاکی ام. همه مرخصی میگیرید. من صبح تا شب اینجا زحمت میکشم و مرخصی نمیرم، حتی تعطیلات نمیرم. لطف میکنم برعکس بقیه حقوقتون رو به موقع پرداخت میکنم." گفتنی اینکه شرکت خصوصی و تماما متعلق به همین فرده و در نتیجه تمامی سود و سهام و منافع هم متوجه ایشونه. خیلی افسوس خوردم به حال خودم. اینکه چرا خودم رو از اولین باری که بهم احترام گذاشته نشد باز هم در این موقعیت و در کنار این آدمها قرار دادم. مدیری که قابلیت نه گفتن به مرخصی پرسنل رو نداره و لجش گرفته، افراد بی قابلیت و زیرآب زن، آدمهای پاچه خوار و مزخرف و در نهایت اون بی ادب. چیزی به ایشون نگفتم چون در پی داد و فریادشون فقط گریه میکردم. فریادهایی که بر سر من برای کشتن گربه دیگران دم حجله کشیده میشد. و تمام. فردای اون روز استعفا و الان تقریبا سه هفته هست که بیکارم. حالا که از دور به قضیه نگاه میکنم به نتیجه دزیره جانم میرسم. باید از اولین بار بی احترامی خودم رو از این موقعیت دور میکردم. سازش زیاد باعث نمیشه که منعطف بودنت امتیاز باشه، فقط باعث تکرار بی احترامی میشه. این هم درس من از این کار و این آدمها.