بی برگی

نمیدونم این پاییز چه چیزش از همه برام آزاردهنده تره. بارونی که نمیباره، برگی که نمیریزه، شکلات داغی که نمیچسبه و نمیخورم، لباسهای تابستانه ای که هنوز میپوشم، قدم هایی که نمیزنم یا از همه بدتر نیمی ازش که گذشت و اصلا حس نشد. مهمونی هایی که نیست، مراسم های فوتی که رفتم. بهرحال میدونم که آزارم میده. میدونم دلم نمیخواد اینطوری باشه. توی ذهنم پرواز میکنم به سالهای پیش،  نه خیلی دور، یک عصر پاییز تقریبا ساعت های سه و نیم یا چهار عصر که توی کوچه پشتی شرکت راه میرفتم. بوی پاییز و اون سرمایی که از بارونی و لباس فرم میگذشت و صاف مینشست توی استخوانم. برگهایی که گهگاه جلوی پام می افتادن و حتی دقیقا توی ذهنمه چه اهنگهایی گوش میدادم. با بی قیدی تمام خیابون اصلی که شرکت توی حاشیه اش بود رو ول میکردم و از کوچه ها میرفتم. شیفته ی اون سکوت و برگها و سوز سرما بودم. گاهی عجله داشتم و به خودم امید روزی بی عجله رو میدادم که کلی راه برم. کی قرار بود برسه اون روز؟ نمیدونم. حالا دیگه خود پاییز رو هم ندارم چه برسه اون سبکباری و بی قیدی قدم زدن های طولانیم رو. کاش بیشتر از این از دست ندم. تنها سنگری که باقی مونده فیلمه. تنها چیزی که هنوز هم دلخوشم میکنه. دو روز پیش فیلم وقتی همه خوابیم رو دیدم و واقعا خیلی زیاد آقای بهرام بیضایی رو تحسین کردم. چطور میشه این قدر زیبا انتقاد رو بصورت بخشی از فیلم دربیاری و مستقیم بگی. جالبی قضیه این بود که بعد از دیدن فیلم نقدهاش رو خوندم و اینکه فیلم به اندازه توقع منتقدین نبود! سلیقه جمعی و منتقدین در چه حدی بالا بوده که چنین فیلمی بنظرشون دارای نقص بوده درحالیکه امروز همینکه توی فیلم نرقصن و بدبختی و فقر و اعتیاد و پولداری بیش از اندازه رو برای بار هزارم نشون ندن برامون کافیه. من سگ کشی رو هم دوست داشتم یعنی با این سبک فیلم برداری و نمایشنامه ی بیضایی ارتباط برقرار میکنم. اگر بتونم دلم میخواد مرگ یزدگرد یا باشو رو ببینم. فیلم های خوب دیگه ای هم دیدم که بعدا مفصل مینویسم اما فیلم Happy End هم نمونه جالبی بود که از صنعت برگردوندن فیلم به عقب استفاده کرده بود اما داستان فیلم رو به جلو بود! ممکنه تعجب کنید یا درست متوجه موضوع نشید، پیشنهادم اینه که ببینید تا متوجه بشید چه شاهکاری در حال روی دادن روی صفحه نمایشگره. کمدی و جالبه.