بهرام بیضایی

خبر کوتاه و جانگداز بود. برای همچو من، کسی که نمیتونه فیلمهای این روزها رو تحمل کنه فیلمهای آقای بیضایی دریچه ای رو به دنیای جدیدی بود.سگ کشی، وقتی همه خوابیم، شاید وقتی دیگر، چریکه تارا، باشو غریبه کوچک، مرگ یزدگرد و مسافران فیلمهاییست که من رو با هنر تصویر استاد بیضایی  و صدابرداری استاد جهانگیر میرشکاری آشنا کرد.اما افسوس که نامشون در کنار استاد مهرجویی و استاد کیارستمی قرار گرفت تا من حسرت زده تر از پیش به اقبال بد نسلم فکر کنم که چنین شاهکارهایی رو به صورت سینمایی! به معنای واقعی نتونستیم ببینیم. حالا از میان کارگردانهای محبوبم تنها یک نفر باقیست و من اندک فرصتی برای دیدن فیلمی ( اگر ساخته بشه)از ایشان روی پرده ی جادویی سینما دارم. امیدوارم روحشون در آرامش و یادشان مانا باشد. البته که هست و در هنرادامه پیدا میکنند.